Medycyna

Wysokość drgań szmeru Szmery różnią się między sobą również wysokością drgań, z których w głównej mierze są utworzone. Wysokość drgań jest wprost proporcjonalna do szybkości przepływu krwi i szerokości naczynia przez które krew przepływa. Szczególnie wysokie drgania cechują niedomykalność zastawek półksiężycowatych aorty, niedomykalność zastawki dwudzielnej i szmer tarcia osierdziowego. Dość wysoką częstotliwością charakteryzuje się szmer wyrzutu skurczowego w zwę­żeniu lewego ujścia tętniczego i szmer fali zwrotnej w przecieku międzykomo-rowym. Natomiast szmer przepływu, jak np. szmer rozkurczowy w zwęże­niach ujść żylnych, jest utworzony przez niskie drgania — stąd pochodzi nazwa — turkot rozkurczowy. Szczególnie wysokoczęstotliwy szmer, powstający niekiedy w niedomykalności zastawki dwudzielnej spowo­dowanej urwaniem się nitki ścięgnistej, nazywa się szmerem podobnym do krzyku mewy. Barwa szmeru Barwę i charakter szmeru warunkuje w głównej mierze natężenie i często­tliwość drgań wybijających się na pierwszy plan w danym szmerze. Wyróżnia się: szmery miękkie, dmuchające lub chuchające, jakimi są np. szmery fizjolo­giczne i przygodne, szmery szorstkie, piłujące lub drapiące, turkoczące. Szme­rem muzycznym określa się szmer, w którym wyraźnie dominuje jedna często­tliwość drgań (jest więc zbliżony do dźwięku).